آموزش رياضيات، تنها براى افزايش توان فکرى يا تحليلى بشريت و کاربرد در زندگى يا ساير علوم مرتبط نيست. رياضيات به علت داشتن تاريخ طولانى، انبوهى از دانسته ها را پديد آورده است، که بخش مهمى از علم و دانش بشرى را تشکيل مى‌دهد. بنابراين اگر آموزش را به عنوان ابزار حفظ، انتقال و بالا رفتن سطح فرهنگ جامعه و مخاطبان تعريف کنيم. يکى از وظايف معلم‌هاى رياضى اين است که دستاوردهاى عظيم تاريخ رياضيات را از طريق مدارس و کلاس هاى درس به نسل آينده انتقال دهند.

در کلاس‌هاى درس رياضيات کنونى، اغلب معلمان رياضى همواره مى‌کوشند، تا ابتدا دانش‌آموزان درک درستى از مفاهيم رياضى داشته باشند، سپس تکنيک ها و روش‌هاى حل مسأله را ارائه مى‌دهند و در مرحله آخر، کاربردهايى از درس مورد نظر را براى دانش‌آموزان بيان مى‌کنند و در ارائه اين مطالب از روش‌هاى مختلف آموزش استفاده مى‌کنند. اما معلم رياضى با دانستن تاريخ رياضيات براساس فعاليت دانش‌آموز، مى‌تواند طورى تدريس کند که دانش‌آموز در فرايند حل مسأله يا اثبات يک قضيه قرار گرفته و تنها به راه حل اکتفا نکند. با اين روش کارى مى کنيم که دانش‌آموز، مراحل مختلف حل مسأله را خودش انجام دهد. اين کار باعث مى‌شود که دانش‌آموز تا اندازه اى در جريان حل مسأله و تاريخچه کشف يک قضيه قرار گيرد و به جاى تکرار لفظى قضايا، علم را پيش خود بازآفرينى کند، تا اين که به نتيجه مطلوب برسد. بايد توجه داشته باشيم که تاريخ رياضى فقط نقل روايت هاى زندگى علمى دانشمندان نيست.